***
W pierwszy dzień zaliczyli Dolinę Strążyską (szlak czerwony) – Łagodny, szeroki i przyjemny spacer dnem doliny wzdłuż potoku. Po drodze mijamy liczne skałki, co stanowiło świetną atrakcję dla chłopca. Po około 40 minutach docieramy do Polany Strążyskiej, gdzie znajduje się bufet (idealne miejsce na odpoczynek i przekąskę). Tym razem, że względu na późną porę było pusto, a bufet zamknięty Potem podejście 10-15 minut żółtym szlakiem pod sam Wodospad Siklawica.
Jeleń (Cervus elaphus) na szlaku w Dolinie Strążyskiej to dość częste zjawisko, ale zwierzęta te są wciąż dzikie i nieprzewidywalne. Dzisiaj, 30 czerwca 2026 pojawił się niespodziewanie blisko, spokojnie przeszedł obok nas, dostarczając niesamowitych emocji. Dobrze, że to lato, bo jesienią (wrzesień–październik) na rykowisku dojrzałe byki głośno ryczą, walczą o terytorium i wydzielają intensywny zapach piżma. Łanie zachowują się wtedy cicho i grupują się wokół najsilniejszego samca.
Najłatwiej odróżnić jelenia byka (samca) od łani (samicy) po obecności poroża, które noszą wyłącznie samce. Istnieje jednak znacznie więcej cech anatomicznych, sylwetkowych oraz śladów, które pozwalają na ich bezbłędną identyfikację w terenie. Poroże (wieniec): Dorosły byk nosi okazałe poroże, podczas gdy łania jest go całkowicie pozbawiona. Młode byczki (szpicaki) mogą mieć jedynie krótkie, proste kostne wypustki. Samce są znacznie większe, cięższe i mają masywniejszą linię barków oraz mocno rozwinięty kark. Samice posiadają delikatniejszą i bardziej smukłą budowę ciała.
Szyja: Byki (szczególnie starsze w okresie jesiennym) mają grubą szyję porośniętą gęstą, dłuższą grzywą. Łanie charakteryzują się długą, cienką i gładką szyją.
Głowa byka jest krótsza, szersza i bardziej kanciasta, natomiast głowa łani jest wydłużona i wąska.
Jeleń (Cervus elaphus) na szlaku w Dolinie Strążyskiej to dość częste zjawisko, ale zwierzęta te są wciąż dzikie i nieprzewidywalne. Dzisiaj, 30 czerwca 2026 pojawił się niespodziewanie blisko, spokojnie przeszedł obok nas, dostarczając niesamowitych emocji. Dobrze, że to lato, bo jesienią (wrzesień–październik) na rykowisku dojrzałe byki głośno ryczą, walczą o terytorium i wydzielają intensywny zapach piżma. Łanie zachowują się wtedy cicho i grupują się wokół najsilniejszego samca.
Najłatwiej odróżnić jelenia byka (samca) od łani (samicy) po obecności poroża, które noszą wyłącznie samce. Istnieje jednak znacznie więcej cech anatomicznych, sylwetkowych oraz śladów, które pozwalają na ich bezbłędną identyfikację w terenie. Poroże (wieniec): Dorosły byk nosi okazałe poroże, podczas gdy łania jest go całkowicie pozbawiona. Młode byczki (szpicaki) mogą mieć jedynie krótkie, proste kostne wypustki. Samce są znacznie większe, cięższe i mają masywniejszą linię barków oraz mocno rozwinięty kark. Samice posiadają delikatniejszą i bardziej smukłą budowę ciała.
Szyja: Byki (szczególnie starsze w okresie jesiennym) mają grubą szyję porośniętą gęstą, dłuższą grzywą. Łanie charakteryzują się długą, cienką i gładką szyją.
Głowa byka jest krótsza, szersza i bardziej kanciasta, natomiast głowa łani jest wydłużona i wąska.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz